به کجا چنین شتابان ؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری ؟
به غبار این بیابان
- " همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم "
- " به کجا چنین شتابان "
- "به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا سرایم "
- " سفرت بخیر اما
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت
به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها ، به باران
برسان سلام ما را "

خودت را بشناس رها خواهی شد از هر چه تعلق پوچ است!

مرد جوانی از سقراط پرسید راز موفّقیت چیست؟

سقراط به او گفت، "فردا به کنار نهر آب بیا تا راز

موفّقیت را به تو بگویم." صبح فردا مرد جوان مشتاقانه

 به کنار رود رفت.. سقراط از او خواست که به سوی

رودخانه او را همراهی کند. جوان با او به راه افتاد.

به لبهء رود رسیدند و به آب زدند و آنقدر پیش رفتند

تا آب به زیر چانهء آنها رسید. ناگهان سقراط مرد

جوان را گرفت و زیر آب فرو برد. جوان نومیدانه تلاش کرد

 خود را رها کند، امّا سقراط آنقدر قوی بود که او را نگه دارد. مرد جوان آنقدر زیر آب ماند که رنگش به کبودی گرایید و

بالاخره توانست خود را خلاصی بخشد.

همین که به روی آب آمد، اوّل کاری که کرد

 آن بود که نفسی بس عمیق کشید و هوا را

 به اعماق ریه فرو فرستاد. سقراط از او پرسید،

"زیر آب که بودی، چه چیز را بیش از همه مشتاق بودی؟"

گفت، "هوا." سقراط گفت، "هر زمان که به همین میزان

 که اشتیاق هوا را داشتی موفقیت را مشتاق بودی،

 تلاش خواهی کرد که آن را به دست بیاوری؛ راز دیگر ندارد

فاصله گرفتن از آدم هایی که دوستشان داریم

 بی فایده است زمان به ما نشان خواهد داد

 که جانشینی برای آنها وجود ندارد....

"گوته"

از این دنیای ننگین و دروغین عاصیم دیگر

 

راه من با تو عزیز
راه بی پایانیست
عشقها پوشالی
دردها تکراریست

غم ها بسیارست
دردها دردناک است
خاطراتت با من
تنها همراهست

میروم از یادت
یادها میماند
این دل میشکند
زخمها میماند

پاهایم خسته
دستها لرزانند
اشعار به جایم
از تو میخوانند

تو به من خندیدی
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیدم
 باغبان از پی من تند دوید
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت

حمید مصدق

به آهنگ دل من مینوازی نی
بزن چوپان
که من با یک جهان افسردگی
سوزی به جان دارم
و باشد ذرع صد حسرت نهان در سینه تنگم
لبم خاموش دل کانون فریاد است
گرفته بیم راه ناله را چوپان
وگرنه همصدا با نغمه ی نی ناله میکردم
دلم کانون فریاد است   ای چوپان
بزن چوپان بزن چوپان دلم تنگ است
طنین نغمه هایت مینوازد تار جانم را
بخوان فریاد کن
با نغمه های سینه سوز خویش از من یاد کن
تو میدانی که در دشت زندگانی
بوته های عشق خشکیده
تو میدانی که صحرا ها سترون گشته و دلگیر
میان شوره زار آرزوها بوته ی شوقی نمیروید
تو میدانی که مرغان سخنگو لب فرو بستند
بزن چوپان دلم تنگ است
بخوان چوپان
که دنیا پر ز نیرنگ است!!
.
.
خوشا حال تو ای چوپان
مرا هم شوق فریاد است
           گر فریاد رس باشد!!
             
حمید سبزواری